Zo wil je toch niet winnen…

Samen met mijn neefje zit ik in zaal 5 van de nieuwe Pathé-bioscoop in Maastricht. Een lege zaal overigens. Zonde, want voor wielergekken (zoals mijn 14-jarige neefje Floris en ik) is deze film gewoon een ‘must see’.

Oók als je alles al weet. Want eerlijk is eerlijk. Als je de boeken van David Walsh of Tyler Hamilton hebt gelezen, als je het USADA rapport hebt doorgenomen, en de vele documentaires hebt gezien… dan is er geen enkele verrassing meer in de film. Op een enkel heftig moment na dan. Zoals de scene waarin Lance in het ziekenhuis na een hersenoperatie (uitzaaiing van zijn teelbalkanker) probeert te lopen. Hij slaagt daar nauwelijks in. De topsporter Armstrong  kan geen stap meer zetten.

Even later in de film krabbelt hij voor het eerst na zijn behandelingen weer op de racefiets. En prompt wordt hij ingehaald door een vrouwelijke fietstoerist. Die details kende ik nog niet, en grijpen aan.

Want ondanks zijn boevenstatus heb ik diep respect voor de survivor Lance. Een eigenschap die hem uiteindelijk duur is komen te staan. ‘The Program’ is geen verrassende film. Het is bekende kost. Maar het verveelt geen moment. Het brengt me terug naar die spannende wielerjaren.

Als journalist deed ik verslag van enkele van zijn Tourzeges. Sommige persconferenties in de film heb ik zelf destijds live bijgewoond. Bizarre gewaarwording.

Andere zeges maakte ik als wielerfan mee, langs de weg. In de stromende regen in Sestriere bijvoorbeeld in 1999. Volledig onschuldig juichend voor iedere passerende en lijdende renner. Ik herinner me nog L’Equipe van een dag later, met een angstaanjagende grimas van Lance in het noodweer. Fabelachtige foto.

Wist ik veel dat er in de US-Postal-camper zaken gebeurden die het daglicht niet konden verdragen. Dat renners, artsen, journalisten, sponsors en andere betrokkenen zwaar onder druk werden gezet.

Alles moest plaatsmaken voor het grote geld en de eeuwige roem. De droomwereld van Lance hield lang stand, in 2 uur samengevat in The Program.

Mijn neefje wist al veel over Lance, Motoman en de rol van Landis. Maar kwam na afloop toch buiten met de enige juiste en treffende woorden. ‘Zo wil je toch niet winnen?’ Over verloren onschuld gesproken.

Comments
Sander Kleikers

Leave a reply