Zelfs democratie kent grenzen

Commotie vandaag in studentenland. Meer dan honderd docenten en hoogleraren eisen het opstappen van het College van Bestuur van de Universiteit van Amsterdam (UvA).

Het bestuur van de UvA heeft volgens de docenten een ,,bestuurlijke blunder” gemaakt door het Maagdenhuis afgelopen weekend alsnog te laten ontruimen door de ME.  Ze willen dat het college van bestuur vertrekt.

Ik las het bericht met stijgende verbazing. ‘Konden ze nu echt niet wachten tot maandag?’, was de mening van actievoerders. En dus mocht de huidige Raad van Bestuur (toch al stevig onder druk) zich verdedigen in de media vandaag.

“Het was tijdens de bezetting van het Maagdenhuis niet mogelijk afspraken te maken met de bezetters, die zich De Nieuwe Universiteit noemen. Dat, en een aantal incidenten die tijdens de bezetting in het Maagdenhuis hadden plaatsgevonden, waren aanleiding voor het bestuur van de Universiteit van Amsterdam om het gebouw zaterdag te ontruimen”, zo was hun commentaar.

Bij de ontruiming van het pand zijn elf actievoerders gearresteerd en is een agent gewond geraakt. Er zitten nog zes mensen vast. Sommige actievoerders verweerden zich zelfs met messen en stokken, zo las ik.

Aanvankelijk kon ik de bezetting en het protest van de studenten wel waarderen. Eindelijk een mondige groep studenten, die niets vanzelfsprekend acht. Maar hoeveel échte studenten waren daadwerkelijk betrokken bij de bezetting. Op de beelden zag ik veel ‘overjarige studenten’, mannen en vrouwen die het ogenschijnlijk gewoon wel mooi vonden om de boel op stelten te zetten.

En zaterdag was de maat vol, zo vond de Raad van Bestuur. Dus ging men over tot ontruiming. De verontwaardiging daarover begreep ik niet. Demonstreren is een recht. Bezetten wordt, tot op zekere hoogte, getolereerd. Maar het houdt een keer op. Zeker als er geen harde afspraken gemaakt kunnen worden.

Wat hadden ze verwacht? Had de politie moeten wachten totdat de laatste demonstrant vrijwillig het pand zou verlaten? Wanneer dat was? Geen idee, de Raad van bestuur wist het ook niet meer. Kennelijk was het protest minder strak georganiseerd dan de UvA zelf, toch een van de kritiekpunten van de demonstranten.

Zelfs democratie kent grenzen, het bezetten dus ook.  Ik heb geen enkel medelijden met de aangepakte en opgepakte studenten.  Statement gemaakt, iedereen heeft het gehoord. En dan nu de dialoog graag, gevolgd door harde afspraken.

Wat gaan de overjarige studenten en andere ‘beroepsquerulanten’ nu verzinnen? Occupy 2.0?? Ik ben benieuwd.

Comments
Sander Kleikers

Leave a reply