The whole of the moon
Al dagen ben ik een beetje zenuwachtig. Bij aankomst donderdag zag ik hem liggen. De kale berg, Mont Ventoux. Ik moest hem overwinnen, deze heroïsche klim.
In de Tour heb ik de Ventoux al vaker live meegemaakt. Met de auto meerdere keren opgereden, maar nog niet met de fiets.
En zoals een goeie bijna veertiger betaamt, moet ik deze op mijn naam zetten.
Drie opties. Malaucin, Bedoin of vanuit Sault.
Die laatste wordt ook wel eens de mietjeskant genoemd. De klim is weliswaar veruit de langste optie. Ruim 25 kilometer, maar de eerste 18 (tot aan Chalet Reynard) zijn ook de minst steile.
Keuze snel gemaakt, deze eerste fiets-kennismaking met de Kale Berg wordt gedaan vanuit Sault.
De zenuwen gieren door m’n keel. Ontbijten is lastig, en de onzekerheid neemt toe.
Genoeg gefietst dit jaar? Is die huurfiets wel ok? Heb ik voldoende eten en drinken? Welk verzet ga ik ronddraaien?
Ik stap op en begin aan de klim. De eerste kilometers glooiend langs de lavendel-velden, maar ik blijf nerveus. Het vreet energie. Totdat ‘The Editors’ en hun ‘Racing Rats’ me via mijn oortjes energie geven.
Ik klim steeds makkelijker, kan zelfs opschakelen. Ik pik wat tragere klimmers op, en word zelf opgevreten door de snelle boys.
‘Eigen tempo Sander, niet aanpikken. Energie verdelen, sparen’.
Na 70 minuten ben ik bij Chalet Reynard. Hier komen de Bedoin-renners bij me. Nog 7 kilometer door het maanlandschap. Gemiddeld ruim 7 procent en stukken van 8, soms 11. Het wordt meteen zwaarder. Hartslag stijgt, ademhaling onrustiger.
Ik zie het weerstation bovenop liggen, nog 5 kilometer inmiddels. Ik tel ze af. ‘Das twee keer Camerig’. Klinkt optimistisch, maar na anderhalf uur klimmen doen die meters extra pijn.
De laatste kilometer lonkt, ik sla een kruisje bij het monument van Tommy Simpson. Waarom? Geen idee, het hoort zo. Vind ik.
De laatste meters zijn pittig. Mijn tempo zakt naar 10 kilometer per uur, meer zit er nu
niet in. De tegenwind doet nog verwoede pogingen me tot opgave te dwingen. Maar ik ben al veel te ver gekomen. Mijn oortje is aanbeland bij : ‘The whole of the moon’ van ‘The Waterboys’. Oh ironie, maar ik krijg er kippenvel van. Een laatste energiestoot, aanzetten voor de laatste steile bocht…ik ben er.
Ruim 25 kilometer klimmen, langs de velden, door het bos en het maanlandschap. I saw the whole of the moon! En het was een heerlijke reis.
Comments
Sander Kleikers

Leave a reply