Protestmars en het vrije woord

Ik werd zojuist uitgenodigd om mee te lopen in de protestmars in Maastricht. Om het vrije woord te propageren en de slachtoffers van Parijs, die dat vrije woord met de dood moesten bekopen, te herdenken.Ik ben journalist. En een hele hele kleine speler op dat toneel. En voel me daarom extra betrokken. Het vrije woord is nota bene mijn vak, en mijn vak is mijn tweede natuur geworden.Dus zou ik mee moeten lopen. Maar ik doe het niet.

Ja, ik heb waardering voor de stille tocht en ben geraakt door de gruwelijke moordpartij. En ja, tuurlijk steun ik het vrije woord.Maar minstens 90% van de beschaafde bevolking steunt dat met mij. Ik hoef daar niet voor te lopen, houd ik mezelf voor. Sterker: als ik zou lopen betekent dat, dat ik erken dat het vrije woord onder druk staat. En dat weiger ik te geloven en te accepteren.Het vrije woord blijft. Daarvoor heb ik genoeg (en inmiddels teveel) opiniestukken, talkshows en documentaires gezien in de afgelopen 24uur.

Maar je kunt je niet wapenen tegen drie gekken. Het vrije woord zal er niet voor wijken. Maar terreur zal ook nooit stoppen. Niet door extra harde cartoons in de vernieuwde Charlie Hebdo, niet door de talkshows en ook niet door deze stille tochten.

In de wereld lopen nu eenmaal zieke geesten. Triest, maar dat heb ik inmiddels geaccepteerd. Net als 90% van de westerse bevolking het vrije woord heeft geaccepteerd. En dat biedt enige troost.

Comments
Sander Kleikers

Leave a reply