Overdosis kippenvel

Vanmorgen fietste ik een rondje door het heuvelland. Op vrijdag trainen namelijk veel ploegen in de aanloop naar de Amstel Gold Race. Ik hoopte een ploegje tegen te komen, om vervolgens héél even aan te pikken.

Het is een heerlijk weekend. Als 6-jarig menneke ging ik al met mijn vader aan de hand. Koers kijken. Ik trok een veel te groot Panasonic-shirtje aan, een oerlelijke wielerpet op mijn hoofd en vergaapte me aan de renners. Ik ging zelfs aan de vooravond naar Hotel Van der Valk in Heerlen en drukte mijn neus tegen het venster van de eetzaal. Ik zag Phil Anderson, Sean Kelly en Claudio Chiapucci pasta naar binnen slurpen en was volkomen gelukkig. De renners zagen mij niet. Ik durfde geen handtekening te vragen, maar wilde niks liever.

In dit Amstel Gold Race-weekend denk ik terug aan die tijd. De start op het Schouwburgplein in Heerlen, de eerste beklimming van de Bergseweg, afsteken door het heuvelland in de auto. Camerig, Eyserbosweg, Gulperberg. De ravitaillering in Partij, bidons verzamelen. En daarna snel terug om in Café Bijsmans in Heerlen de laatste 25 kilometer op tv te zien, met Jean en Mart.

En dan stiekem weer balen dat mijn held Gianni Bugno niet won, maar Jelle Nijdam of Joop Zoetemelk. Niks mis met Jelle of Joop, maar ik was altijd voor de buitenlanders. Bruno Leali, Eric Vanderaerden en vooral Gianni Bugno.  Geen renner zo mooi als Gianni Bugno, in het prachtige tenue van Chateau Dax.

Ik ben niks veranderd. Vanmorgen voelde ik het weer. Ik reed in de heuvels en waande me weer even Gianni. Met zijn prachtige stijl. Gianni bewoog namelijk nauwelijks zijn bovenlijf, alles kwam uit de benen. Ik probeerde het ook, ‘mooi rijden’. Viel toch even tegen op de Wolfsberg.

Via Valkenburg en de Daalhemmerweg reed ik terug over het plateau van Bemelen. En plots zag ik een rood-zwart peloton mij tegemoet rijden. Over de smalle plattelandsweg in Bemelen. Mijn hart sloeg over, kippenvel op de armen. Yes, daar gaan de mannen. Gilbert, Hermans, Sanchez en kompanen. Wat zou ik graag even hebben aangepikt, maar voordat ik er erg in had, waren ze alweer ver weg.

Idioot wellicht, maar voor mij een gelukzalig moment. Ik was weer even heel dichtbij, net als vroeger. Als journalist en commentator zal ik me zondag vermannen en ‘verzakelijken’. Maar het virus zit erin en er is geen remedie. Gelukkig maar. Zondag vanaf 9 uur becommentarieer ik de ploegenpresentatie en de start op L1TV. En vanaf 13uur non stop op L1Radio. Het mooiste weekend van het jaar staat voor de deur, en weer heb ik kippenvel!

Comments
Sander Kleikers

Leave a reply