Ontwapenende Sterren op het Doek

Toegegeven, ik heb niet alle seizoenen gezien. Maar heb er wel nu al spijt van. Het programma stopt. Een programma van OmroepMax stopt en ik maak me daar, als nog net geen 40-er,  druk om.

Ik keek naar Sterren op het Doek. Met Sonja Barend in de hoofdrol. Inmiddels 75 jaar, maar wat ziet ze er goed uit en wat spreekt ze mooi en weloverwogen. Haar leeftijdsgenote, Hanneke Groenteman, interviewt haar. Twee dames van 75 met grote carrières in de journalistiek. En die open en bloot vertellen over hun leven als mid-zeventiger, en alle intieme twijfels die daarbij horen.

Drie kunstenaars mochten in het Stedelijk Museum in Amsterdam opdraven om Sonja te portretteren, ieder met een eigen kijk. ‘Ik ben verliefd’, zei een van de artiesten. Haar charme en personality waren al aantrekkelijk, maar haar kwetsbaarheid vervolmaakte dat beeld.

75 jaar, een fragile gezondheid, met een (schat ik in) gezonde angst om te sterven, of om haar partner in huis te verliezen. Angst hebben dat je er niet meer toe doet. In de spiegel kijken en de ene dag jezelf beter pruimen dan de andere.

Die ontroerende kwetsbaarheid was prachtig om te zien. De zo zelfverzekerde krachtige talkshow-presentatrice van voorheen op haar meest kwetsbare moment. En ze verbloemde dat beeld niet. ‘Als je ouder wordt, raak je meer in balans. Jammer dat ik dit gevoel nu pas heb, met nog een beperkte levensverwachting’. Woorden van gelijke strekking sprak Jan Mulder vorige week al uit als gast in dat programma. ‘Had ik nog maar het gevoel van balans van nu, toen ik 20 was’.

Zo’n moment dat ik als bijna veertiger bijna ga uitkijken naar de ouderdom. Eindelijk rust, evenwichtig, alles overziend. Dat gevoel moet heel prettig zijn.

Sonja moest een keuze maken uit drie doeken. Het schilderij van de verliefde kunstenaar sloeg ze toch maar over. Hij tekende een karikatuur, met Sonja’s diepe groeven in het gezicht. Die heeft ze onmiskenbaar, karakteristiek zelfs. Maar ze durfde het schilderij niet mee te nemen, het was te confronterend voor haar. Die schaamte voor de (overdreven) waarheid was heel ontwapenend. Sonja Barend werd mooi klein.

Ze koos voor de abstracte schets, een dromerig beeld van zichzelf. ‘Maar het zou ook zomaar iemand kunnen zijn, die op me lijkt’. Bescheidenheid siert de mens, toch? Niet te confronterend.

Sterren op het doek stopt ermee, heeft Omroep Max besloten. Eeuwig zonde. De ontwapenende TV leverde letterlijk prachtige gezichten op. Diepgang op het canvas en op de buis. Volgend jaar toch maar een nieuwe reeks, Omroep Max. Ik ben dan veertig, doelpgroep toch!

Comments
Sander Kleikers

Leave a reply