Monsterlijke Erben

2 november, de dag van de New York Marathon. De grootste, indrukwekkendste en beroemdste 42,195 kilometer ter wereld. Op het moment van dit schrijven melden de eerste deelnemers zich al aan de ontbijttafel in een hotel in Brooklyn, voor een bord pasta, aardappelen en andere koolhydraten. Waarschijnlijk met wallen en lichte hoofdpijn. Nauwelijks een oog dicht gedaan. En het wordt een hels kwarwei om er een paar happen in te krijgen. En toch zitten ze daar met enorme overtuiging. Hier is een jaar naar uit gekeken.

Al jaren droom ik van deelname aan deze marathon. En mijn hele leven droom ik al van een trip naar New York, dus waarom dan niet meteen ruim 42 kilometer van de stad binnen een halve dag verkennen. Juist… een halve dag. 4,5 uur zwoegen, voor de lol.

Twee jaar geleden was ik enigszins op weg geraakt en liep ik al bijna een halve marathon. Toegegeven: met wat knie- en achillespeespijntjes. Maar ik was onderweg.

Na een mooi fietsseizoen pikte ik vandaag de loopschoenen weer op. Over twee weken wacht al mijn eerste opgave, de Zevenheuvelenloop in Nijmegen. 15 kilometer op en af door Berg en Dal, een prachtige stukje Gelderland met duizenden enthousiaste mede-lopers.

Tijdens deze eerste trainingsloop sinds tijden dacht ik, als zo vaak, aan New York. Zeker vandaag. En ik dacht aan Erben.

Ik zag Erben de laatste weken veel op Radio, TV en social media. Op radio 538 riep hij twee weken geleden: ‘Het hele jaar al ben ik monsterlijk fit’. Alleen dat ene bijvoeglijke naamwoord hield me bezig. Hoe fit ben je dan eigenlijk?

Erben hield me de dagen erna op twitter nauwkeurig op de hoogte van het aantal trainingskilometers, zijn leeftijd, lengte en gewicht. ’39 jaar, 1.83 en 76 kilo’. Hij hield me eigenlijk vooral een spiegel voor: ik moest er ook weer voor gaan.

Dus, met Erben in het achterhoofd, vandaag weer aan de slag. 10 kilometer, met een lange helling erin. Soms in ademnood, occasioneel denkend aan stoppen, maar uiteindelijk vrijwel pijnloos uitgelopen. 54 minuten, ik heb het wel eens beter gedaan, maar ik was niet ontevreden. Ik rekende mezelf voor dat ik hiermee de 15 van Nijmegen (waar het parcours nog een stuk zwaarder is) ruim onder 1,5 uur zou moeten kunnen lopen. De spiegel van Erben deed zijn werk. ‘Aan de slag, Kleikers. Op naar Nijmegen!’

Bij thuiskomst keek ik twitter nog even na, hijgend op een bankje. Erben was klaar voor de marathon. ‘Als het maar onder de 3uur is…’

Onder de 3 uur………42,195 kilometer, heuvel op heuvel af in New York… Das minstens 33 % beter dan ik ooit hoop te bereiken…ALS ik die afstand al ooit zou kunnen lopen…

Erben hield me daarmee geen spiegel meer voor, maar deelde een beuk uit. De marathon onder de drie uur. Het was een monsterlijke uitspraak, en dreunde nog lang na bij deze amateur.

Comments
Sander Kleikers

Leave a reply