Mart, Jan en de goedheiligman

Vertrouwen is het woord van de week geworden. Wie vertrouwt de Italiaanse en Oostenrijkse regering nog, en welke gevolgen heeft dat voor Europa? Vandaag zullen we het horen.
Wie vertrouwt elkaar nog überhaupt. Over het ‘touwtje uit de brievenbus-betoog’ van Jan Terlouw in DWDD is al veel gezegd en geschreven. Het paste helemaal in deze week van het vertrouwen.
Zaterdagavond sprak ik Mart Smeets. Mijn tv-idool van weleer. Als kind wilde ik al Mart Smeets worden. Praten met sporters, kijken naar sport analyseren en erover vertellen. Mart nam dit jaar afscheid van de NOS, na 43 jaar. Niet dat mensen moeten denken van Mart af te zijn. Hij schrijft nog wekelijks drie columns, becommentarieert voor Ziggo Sport het basketbal, maakt documentaires en lanceerde onlangs zijn 52e boek, NOStalgie.
Mart vertelde ook teleurgesteld te zijn. Ook zijn vertrouwen was aangetast. De leugens in de wielersport, het heeft de ‘Grand old man van de Nederlandse sportjournalistiek’ geraakt. Lance keek hem ooit diep in de ogen en zwoer nooit doping te hebben gebruikt.
Hij is er nog steeds door geraakt en heeft, bewust of onbewust, afstand genomen van de wielersport. ‘Maar we zijn toch allemaal besodemieterd: door de kerk, de banken, de politiek en ook de sporters…,’ hield ik hem voor. ‘Worden we niet doorlopend bedonderd of voor de gek gehouden?’
Mart bleef even stil, keek me aan en zei: ‘En dat moeten we accepteren?’
En ineens bedacht ik dat dat de reden was voor het ongenoegen. Het is wat Jan Terlouw vertelde. Vroeger vertrouwden we elkaar. Vertrouwden we onze politici en geloofden we in de samenwerking. Nu wordt een kind van 9 beroofd van de smartphone tijdens zijn zoektocht naar Pokemons..
Het vertrouwen is aangetast, duidelijk! Maar de vraag is, wat nu? Hoe herstellen we dat vertrouwen, zodat we allemaal weer een touwtje door de brievenbus kunnen halen?
Ik heb het antwoord niet, wie wel?
Ik kocht het boek van Mart, liet hem signeren en liep naar buiten. Ik keek naar wat hij schreef…
‘Geloof veel… en misschien wel alles. Het sportleven is zo mooi’.
Mart’s oplossing was kraakhelder. Hoe gedeukt zijn vertrouwen in de sportwereld ook is. Een betere wereld begint bij jezelf. Hoe zeer het vertrouwen ook is aangetast… Een mooi pleidooi voor vertrouwen: ‘geloof veel, en misschien wel alles…’
Mijn kleine kinderen van 6 en 8 doen het me voor deze dagen: ‘Makkers staakt uw wild geraas!!’

Comments
Sander Kleikers

Leave a reply