Kurt Cobain

Terwijl half Nederland dinsdagavond Trijntje door het ijs zag zakken en vervolgens daarover schandalig hard los ging op twitter, zat ik gelukkig in filmhuis Lumière in Maastricht.

‘Montage of heck’, is de indrukwekkende titel van de documentaire over het leven (en dood) van Kurt Cobain.

Op Nirvana gingen mijn vrienden en ik los op de nodige feestjes en stapavonden in good old Geleen. De energie van Nirvana en de stijl van Cobain was voor mij als puber ongelooflijk interessant.

En nog steeds… Ik stond in de rij van Lumière, en sloot aan achter jonge twintigers met dreadlocks met old-school punkshirts. En ik in overhemd, vest en ribbroek, met de resten AvondGasten-schminck op mijn gezicht. Niet echt grunge, maar ik voelde me gesterkt door de woorden van hoofdrolspeler Kurt zelf, ooit in een van de weinige tv-interviews: ‘Everybody wants to be part of something, not me’.

De film kwam meteen binnen. De regisseur kreeg de vrije hand van ouders, zus, dochter, bandleden en Courtney, de ex van Cobain. Cobain liet namelijk vele dagboeken achter, muziekcassettes waarop hij de meest bizarre en psychedelische teksten insprak (doorgaans onder invloed). Maar bovenal was er veel videomateriaal van hem als kind, puber en later als volwaardig bandlid, vader en minnaar.

Het einde van de film is vanzelfsprekend geen verrassing. Het verrassende voor mij was toch vooral dat het een wonder mag heten dat hij überhaupt 27 jaar is geworden.

In de film zien we beelden van een vrolijke kleine blonde peuter, spelend in de tuin in Aberdeen Washington. En enkele minuten verder zien we zijn ouders scheiden. Blijkt Kurt een hyperactief (geniaal) kind te zijn. Kan moeder hem niet aan, stuurt ze hem naar vader die hem op zijn beurt ook niet aan kan.

En binnen de kortste keren wordt Kurt Cobain als kind en puber heen en weer geslingerd tussen ouders, ooms en tantes, opa’s en oma’s. En uiteindelijk wil of kan niemand iets met hem. Verstoten worden door je eigen bloedgroep. Je zou voor minder je leven kunnen beëindigen.

En ondanks dat dat geregeld door zijn hoofd schoot (hij last had van ernstige nachtmerries, buikpijnen, eenzaamheid en angst om vernederd te worden) leek muziek en kunst hem op de been te houden. Samen met mede-bandleden Krist en Dave vertolkte hij met Nirvana een geluid waar veel pubers in Amerika, en zelfs in Geleen , graag naar luisterden en energie van kregen.

Gisteravond weer. De opzwepende sound van Nirvana stond in schril contrast met stilzittend bioscooppubliek. Met kippenvel keek ik naar een ongelooflijk levensverhaal, waarin zoveel mis is gegaan. Een vreselijk, maar inmiddels beter te begrijpen einde van een geniaal muzikant en (tegen zijn wil in) ster.

Letterlijk doodzonde, nog lang niet gestopt op het hoogtepunt. Ik had nog zoveel ruigs willen horen. Een maand voor zijn dood nam hij nog het legendarische Unplugged-album op. Gisteravond in de Lumière weer een waanzinnig emotioneel moment.

Een indrukwekkende en indringende documentaire van een legendarische band met charismatische frontman, en een bizar ongelukkig levensverhaal.

Kijk die film, ook als je niet als puber in een donkere Geleense kroegkelder hebt gesprongen op Nirvana’s ‘Breed’.

Comments
Sander Kleikers

Leave a reply