Dumoulisme

‘ Yo’. Tom drinkt een watertje en bedankt ons met deze krachtige groet, na het laatste Vuelta-interview. Het is de day after, een katerig gevoel.

‘Dit is de dag’, sprak hij zaterdagochtend nog. Natuurlijk waren we het snel eens. Dit zou niet meer uit handen worden gegeven. ‘We gaan nog geen champagne drinken, maar dit gaat echt niet mis’, zei perschef en oud-renner Bennie Ceulen. ‘Kump good’.

Drie uurtjes later klonk echter een onvervalst Limburgs ‘verdomme!’. Tom kwam uitgeput over de finish, het stoom uit de oren. Een dagje Vuelta te lang, een Astana-slimmigheidje te veel. En dus geen huldiging in Maastricht, maar op Sardinië.

De klap dreunt nog na in het rennershotel op zondag. Relativerende woorden tellen even niet. Twee ritzeges, de Vuelta-zege tot op 50 kilometer voor de beslissende finish in de tas.

Doorgaans is er geen Nederlandse journalist te zien in de Vuelta. Dit weekend leek het wel de Tour. De Vuelta zorgde voor Dumoulisme. ‘Ik heb het wel een beetje meegekregen, leuk’, sprak Tom nuchter.

Froome bergop verslagen, het peloton gedeklasseerd in de tijdrit en gestreden als een Limburgse leeuw in de bergen. Wie is geen Dumoulist?

Het was een heerlijke Vuelta, de Tour Dumoulin. Muchas gracias!

Comments
Sander Kleikers

Leave a reply