De Muur

Zo’n 30 jaar geleden maakte ik voor het eerst kennis met de Muur van Hoei. Als ventje van 9 werd ik meegenomen. Koers kijken, La Fleche. De Waalse Pijl was en is eigenlijk slechts de voorbode van La Doyenne, Luik Bastenaken Luik. Maar stiekem vond ik het toen al de leukste. Niet in de laatste plaats door de zeehondjes die bovenop de berg in een verlaten zwembad hun laatste kunstjes mochten vertonen, meestal voor een enkele dronken Waal.

De Muur is bijna heilige grond. Oplopen doet al pijn. De steile binnenbocht, kenners weten welke, is haast ondoenlijk. Renners kraken daar, bijna surplace. En juist dat maakt wielrennen op de Muur zo geweldig. Tussen de barbecue en bierlucht pijnigt het peloton zichzelf in die binnenbocht.
Maandag ben ik er weer, ik kan niet wachten.
Tom heeft een gouden kans om de gele trui te pakken. Hij moet Cancellara een klein stukkie achter zich laten. Faab is top, maar of ie met het geweld door de barbecue-lucht met de besten meekan…?
Morgen dus een nieuwe kans op geel. Limburgs geel. Op een heilige helling, op nog geen drie kwartier autorijden van zijn Maastricht. Vas-y Tom. Het eerste maillot jaune sinds de Breuk in 1989.
Morgen krijgt de Muur voor mij nog meer glans.
Comments
Sander Kleikers

Leave a reply