De dag van Tom en de glans van de Muur

En inderdaad, de Muur krijgt nóg meer glans. Het had de dag van Tom moeten worden. En dat werd het ook. Tom stond volop in de schijnwerpers. Hij haalde zelfs de podiumwagen, zij het in een ambulance. Het was een uiterst lullig beeld. Tom Dumoulin met mitella op weg naar het ziekenhuis, nog even schuifelend richting de camera van de NOS, vlakbij het podium waar hij had moeten staan.

‘Ik heb een plannetje’, sprak hij nog optimistisch in de ochtend. En dat optimisme werd door vele Limburgse wielerfans gedeeld. Dialect was vandaag de voertaal op de Muur. Geen Frans, geen Vlaams, geen Nederlands. Het was een kwestie van geduld…

Tom zou omhoog worden geschreeuw, een verbale duw in de rug om 7 tellen sneller aan de meet te zijn dan Cancellara. Maar voordat het wringen voor de Muur überhaupt begon, hing de arm van Tom al in een mitella. De Fransman Bonnet schoof onderuit, en kreeg het halve peloton over zich heen. ‘Als een superman schoof ik over mijn stuur tegen de grond’.  Rakelings langs een lantaarnpaal. De schouder deed meteen zeer. ‘Uit de kom’, zo bleek direct.

Dus werd de arm weer ‘eventjes’ in de kom terug gezet. Maar de pijn was ondraaglijk. Een breukje in de schouder werd er ‘en passant’ bij vastgesteld. Abandon, einde Tour. Geen Muur, geen geel, zelfs geen vervolg. Fini.

Een uurtje later knalde Purito als snelste de Muur op, pakte Froome al het geel en kreeg Peter Sagan de witte trui van Tom om de schouders.

De onvoorspelbaarheid van de sport. De meedogenloosheid doet zelfs een beetje pijn. Het was hem zo gegund, en het werd zo gehoopt. Maar het gebeurde niet. De Muur heeft voor mij weer een verhaal erbij gekregen, en alleen al daarom een stukje meer glans.

Comments
Sander Kleikers

Leave a reply