Concrete jungle where dreams are made of

Opstaan gaat een stukje trager vandaag. De spieren stijf, de gewrichten geïrriteerd. En niet in de laatste plaats het suizen van mijn oren. De aanmoedigingen van de honderdduizenden NewYorkers waren onbeschrijflijk hartverwarmend. De ‘Come on Oscar, Bes and Sender’-cheers waren ontelbaar.

De New Yorkers slepen je letterlijk 26,2 mijl, of 42,2 kilometer door de stad. De New York Marathon wordt algemeen beschouwd als de zwaarste marathon ter wereld. Voor mij gaat ie de boeken in als de mooiste. Zeker: het was ook mijn eerste, maar ik kan me nauwelijks voorstellen dat deze ervaring nog overtroffen kan worden.

Op mijn 40e liep ik de 40e editie van NYC Marathon. Start in de vroege ochtend op Staten Island, via het hippe en doldwaze Brooklyn door naar Queens, om vervolgens via Manhattan, the Bronx en weer terug te keren in Central Park voor de finish.

Een half jaar hebben Oscar, Bas en ik er naar toe geleefd. s’-Werelds grootste en zwaarste marathon. De grootste fysieke uitdaging van mijn leven, die juist door de hartverwarmende instelling van de New Yorkers langs de kant zo zeer werd verlicht.

Een onvergetelijke ervaring, smakend naar meer. Misschien willen we wel in de komende tien jaar alle Majors lopen (naast New York, Boston, Chicago, Londen, Berlijn en Tokyo). Het zijn wilde ideeën in de euforie na de race, om het zwarte gat uit te stellen. Het is eerst tijd om na te genieten van deze achtbaan door de 5 wijken van hartje New York. ‘The City that never sleeps’, al zullen vandaag zo’n 50-duizend deelnemers de ogen makkelijker sluiten en nog eens dromen van een sportief hoogtepunt.

Thank you New York! Vorig jaar raakte ik al op slag verliefd op deze overweldigende stad. Na vandaag eens te meer. ‘We New Yorkers love marathoners’, zei een dame tegen me na afloop. De liefde is wederzijds: Marathoners love New York, the concrete jungle where dreams are made of!!

Comments
Sander Kleikers

Leave a reply