Eigenzinnige Turk

‘Oh nee he. Niet wéér, zo saai!’ Zijn gezicht betrekt als ik zeg dat ik hem ook over zijn persoonlijke verhaal wil bevragen.  De vriendelijke Isitan Gün laat echter weinig

Jean

Ik zie overal papierwerk. Witte blaadjes en schriftjes met handgeschreven aantekeningen erop. Om me heen liggen vele krantenartikelen opgestapeld. En kleine klappertjes. Ik zit in de bibliotheek van Jean Nelissen,

Mijn eigen Passion

Op Goede Vrijdag werd ze verlost uit haar lijden, kleine Noah. 15 jaar oud met een tumor in haar kaak. Kleine Noah is een lieve grijze gestreepte poes, met wie

‘Live in thirty seconds…’  De Parijse regisseuse telt af voor mijn eerste live uitzending op Eurosport. Voor L1 heb ik het al tig keer gedaan. Nu is het toch ineens

Ik ben blij dat de Russische beer geschoten is. En dat we weer vrolijk de lente in kunnen. Al leek de kou nauwelijks invloed te hebben op de lentekriebels deze

Mijn schmink is er net definitief vanaf, en toch gaat het feest nog even verder. De vastentijd heb ik nog een paar dagen uitgesteld. Het is namelijk niet dat je

Met Mart komt écht iemand binnen. Ik zit in de charmante witte (eet)zaal van Theater de Bonbonnière in Maastricht. Samen met de crew en medespelers van de wieler-theatershow Muur on

Maandagavond gaf ik een lezing over boeiende ontwikkelingen in de journalistiek. Over nepnieuws, The Donald en zijn oorlogsverklaringen aan de zogenaamde fake-media. Of de krácht van de media in de

Wie had dat ooit gedacht? Camiel en Boef: een setje. Ze hebben meer gemeen dat hen lief is. Opgejaagd wild in de media. Vrouwonvriendelijk gedrag vertoond en bovenal: beiden te

De donkere dagen voor Kerst doen de naam eer aan.  Druilerig, grauw en somber. Uitstekend weer voor een zonnige reflectie.  Het jaar dat begon met grootse verwachtingen en goede voornemens. 

“Als je uit Afghanistan komt zoals ik, dan besef je pas hoe groot dat Europese Erfgoed is”. Ik was donderdagavond in het stadhuis van Maastricht. Een debatavond over het 25e

‘De toekomst’ vind ik doorgaans een boeiend thema. Mooie kroegpraat over de tijd die komen gaat: verwachtingsvol, open en innovatief. Ik heb er deze week uitvoerig bij stil gestaan en

Feike Sijbesma is een weirdo. Ja, de eindbaas van DSM is een mafkees! En dat zijn echt niet alleen mijn woorden.    Over de hele wereld komt hij zijn gelijken

“So ein Tag, so wunderschön wie heute…”. Een niet alledaags nummer bij een uitvaartdienst, dunkt me. Toch schalde het donderdag uit de boxen van het Parkstad Limburg Stadion in Kerkrade.  Het afscheid van Arnold Hendriks op de middenstip,

En ineens spreek ik op de L1-redactie over een ‘Mocro-oorlog’. Alsof ik in mijn hele leven nooit anders heb gedaan. Aap, noot, mies, mocro… Zo hebben we het geleerd, toch?