Blindstaren

We stonden deze week in de schaduw van de maan. Het tastbare bewijs van hoe klein en nietig we zijn.

Als dat al niet duidelijk was , dan bleek dat nog eens uit de massaal aangeschafte eclips-brillen. Met die menselijke uitvinding konden we tegen het zonlicht in kijken.
Helaas zorgde een wolkendek voor een natuurlijke belemmering. Niet alles is te plannen in het leven, en zeker niet te beïnvloeden.
Eclipsbrillen, zelfs de weerman op tv had hem opgezet. Een prachtig voorbeeld van onze nietigheid. Blindstaren op iets dat we uiteindelijk niet kunnen waarnemen, laat staan bevatten.
Interessante vergelijking met de provinciale verkiezingen.
Wekenlang zagen we debatten, soms fel, dan weer soft. Soms rommelig, dan weer strak. Soms boeiend, maar meestal 13 in dozijn.
We zagen lijsttrekkers spreken over jihadime, zorg, cultuur, ruimtelijke ordening. We luisterden naar hun woorden en vergeleken hen met elkaar. Sommigen leken non-stop een eclipsbril op te hebben.  Blindstaren op de politiek, net als bij de eclips. Vaak niet te bevatten.
Het weekje blindstaren sluit ik morgen af in Venlo, de halve marathon: de Venloop. Ik staar me blind op ieder bordje met een nieuwe afgelegde kilometer. Op goed geluk…
En daarna? Gewoon een nieuwe week. Een week waarin mijn familie in Senegal een school voor jonge meisjes gaat openen. Om ze te verlossen van de armoede. Prachtig initiatief, ik kan er helaas niet bijzijn. Maar verheug me nu al op het blindstaren op de tientallen foto’s van studerende kids op het Senegalese platteland.
Comments
Sander Kleikers

Leave a reply