Biej de Busjop

Daar staan we dan, autobanden op spanning brengen. In de regen. We staan in alle vroegte langs de A2, de pomp even buiten Maastricht.

We zijn onderweg naar Heythuysen, 55 kilometer verderop. Voor een hardloopwedstrijdje. Weer een. Een soort verslaving geworden.  Al begint het nu wel maniakale vormen aan te nemen. Op zondagochtend 40 minuten autorijden om ergens in de bossen van Heythuysen 4 rondjes van 3 kilometer te lopen.. In de modder, in de regen… en niet eens zeker wetend of het doorgaat.

We lachen er maar om. Mijn maat Oscar en ik zijn weer onderweg en zetten de auto neer bij restaurant De Busjop in ‘Heytse’.  Gelukkig stappen er nog meer lopers uit, we zijn niet de enige.

‘Du liks wael op dae jong van L-ein, mer de bis het neet he, dat zeen ich wael. Is waal fijn he, kins se zegguh dat se van de televies bis, kum se euveral binne. Ich zou dich direk geluivuh, lieks ech op dae prizzentator’.

Welkom Biej de Busjop, deze dame laat me er niet tussenkomen, dus laat ik het lekker zo. Welke ‘Maastrichtenaar’ verzint het ook op zondagochtend naar Heythuysen te gaan om daar door de modder te banjeren…

Deelname 2 euro, een stoffen rug/buiknummer rijker: inclusief speldjes! De sfeer is gemoedelijk in De Busjop, sfeervol restaurant/brasserie in het bos. Buiten worden we opgewacht, zo’n 70 lopers staan klaar voor 3, 6, 9 of 12 kilometer. De wedstrijdleider van de organiserende Atletiekvereniging Leudal trekt drie lootjes. Blijkt je rugnummer meteen kanshebber op een lekkere vlaai te zijn. Helaas, die mazzel gaat aan ons voorbij. Zou ook te mooi zijn voor dit verhaal…

Het startsein gaat en we zijn vertrokken. Vier ronden van drie kilometer door het zand, modder, gras en over de kleine heuveltjes in de bossen.  We zijn nog geen 700 meter onderweg en Oscar krabbelt overeind. ‘Godverdomme man, die wortels!’. We maken kennis met de onverharde rondjes. Het hagelwitte shirt is al rijp voor de was.

We lopen op schema, niet te hard, maar zeker ook niet rustig aan. Net binnen het uur finishen op dit onverharde parcours zou niet verkeerd zijn, 12 km per uur dus. De laatste ronde gaan we in. Tijd: 45 minuten en 40 seconden. Inclusief valpartij en veterstrik-sessie onderweg…

Met enige versnelling in die laatste ronde gaan we net onder het uur lopen. Dus trekken we er even aan. Nog één keer langs de heuveltjes, de wortels, de zandpaden en de modderstroken.

Daar ligt ie, de laatste modderpoel van zo’n 6 meter lang. Te lang om erover heen te springen. Maar met een vette pas er middenin en goeie afzet, goed genoeg om tempo te houden. Dus daar ga ik… Ik zet af met links, land op mijn rechtervoet. Zonder grip glijdt die onderuit en lig ik in mum van tijd in de pratsj.

Ik keer om, geef aan Oscar (met grote smile op zijn gezicht) aan dat alles ok is en draaf verder. We moeten immers versnellen om onder het uur te finishen. De adrenalinestoot van de val zorgt ervoor dat ik minder makkelijk adem, maar mijn hoofd heeft een doel. Dus grens verleggen en door rammen. Daar is de klok in de verte…

Volle eindsprint:  1.00.13  ‘Jammer jong, 13 seconden…‘, zegt de organisator. 13… het ongeluk van de val nekt me, doel niet bereikt.

Maar het weegt niet op tegen het geluk van de ochtend. Zondagochtend vroeg in Heythuysen, in de blubber in de regen. Heerlijke start van de wintertijd. Rennen Biej de Busjop.

Comments
Sander Kleikers

Leave a reply