Bewijsdrang verjaart niet

Ik ben me al weken aan het prepareren op de kerstcalorieen. Want ze gaan komen, dat is een jaarlijkse zekerheid. Dus trok ik vanmorgen op deze vrije maandagochtend naar mijn sportschool voor twee lesjes spinning.Herstel… een lesje.

Want na les 1 werd ik vriendelijk de zaal uit gediscrimineerd, want les 2 was enkel voor 55+ En die leeftijdscategorie heeft het met een zwalkende Henk Krol als politiek leider al moeilijk zat. Dus wilde ik het niet nog moeilijker maken en vertrok uit de zaal, opgeruimd. En met respect. Want ik vraag me hardop af of ik rond m’n zestigste nog in de ochtenduren op een spinningbike zal dansen op de Armin van Buuren van die tijd.

Ik wisselde de spinningbike, ter compensatie, in voor de loopband. Zo kon ik ook eens rustig rondkijken wat er zich verder afspeelde in een sportschool op maandagochtend. Het bleek ineens een andere sportschool dan ik was gewend. Zo haalde ik de gemiddelde leeftijd met lichtjaren omlaag. Overal sportten zwoegende 55-plussers. Op de loopband, op de cardio-fietsen, op de crosstrainers en zelfs aan de gewichten.

Ik verbaasde me over al die noeste arbeid. Een beetje bewegen is gezond. Soit. Maar ik zag bijna maniakale ouderen zich volledig de vernieling in rennen, fietsen of powerliften. En ze keken om zich heen, flirtten er vrolijk op los met hun sportende buurman of buurvrouw. Ze keken in de spiegel of hun lijn al iets was veranderd en verwisselden vervolgens van toestel voor de volgende oefening. Niks geraniums of desnoods kaartclubs.

Ik schrok van die constatering. Tot vanmorgen dacht ik dat ik ooit van mijn sneue bewijsdrang af zou komen. En dat ik mezelf niet meer hoefde te dwingen om harder te lopen dan ik kan op een loopband of quasi fluitend nog een extra spinning-lesje te volgen.

Deze generatie 55-plussers is minstens zo erg, zo niet erger. Ik wist vanaf nu: Sander, accepteer het nu maar alvast: bewijsdrang verjaart nooit…

Comments
Sander Kleikers

Leave a reply