Augustinus over De Dood

Zaterdag hebben we afscheid genomen van Massimo.

Dit voorgedragen gedicht van Augustinus (354-430 na Christus) bevat troostrijke woorden, met dank aan nichtje Stefanie.
De dood is niets. Ik ben maar aan de andere kant.
Ik ben mezelf, jij bent jezelf.
Wat we waren voor elkaar, zijn we nog altijd.
Noem me zoals je me steeds genoemd hebt.
Spreek tegen mij zoals weleer, op dezelfde toon, niet plechtig, niet triest.
Lach zoals we altijd lachten om de kleine, deugddoende dingen.
Speel, glimlach, denk aan mij. Bid voor mij.

Spreek mijn naam uit thuis zoals je altijd gedaan hebt,
zonder een zweem van wanhoop erin.
Het leven is wat het altijd geweest is, de draad is niet gebroken.

Waarom zou ik uit je gedachten verdwijnen, nu je me niet meer ziet?
Ik wacht op je. Ik ben dichtbij, slechts aan de andere kant van de weg.

Zie je, alles is goed.

Je zult mijn hart opnieuw ontdekken en er de tederheid van terugvinden, zuiverder dan ooit.
Dus, droog je tranen en blijf niet huilen als je van me houdt.

Comments
Sander Kleikers

Leave a reply